پيغمبر صلى الله عليه و سلم بر دشمن هر چهار را به نفاق گواهى داد . در شأن ابو بكر و عمر گفت : حب ابى بكر و عمر ايمان و بغضهما نفاق . و اندر شأن عثمان چنين گفت : ان الله تعالى مقمصك قميصا و اذا اراد المنافقون خلعه فلا تخلعه حتى تلقانى . و مر على را گفت : يا على لا يحبك الا مؤمن تقى و لا يبغضك الا منافق شقى . و آيات قرآن اندر شأن و فضل اين چهار يار بسيار است . يكى آن است كه خداى عز و جلّ گفت : مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ ، ابو بكر ، اشداء على الكفار ، عمر ، رحماء بينهم . عثمان ، تريهم ركعا سجدا ، على بن ابى طالب رضى الله عنهم اجمعين . اندر اين آيت فضل ايشان پيدا است از بهر آنكه ركوع و سجود خاصه نصيب راكع و ساجد باشد و باز رحمت به غير تعدى كند . آن طاعت كه خلق را از وى نصيب باشد برتر از همه طاعتى كه خاصه مر مطيع را باشد . پديد آمد كه عثمان بهتر از على ، عثمان را به رحمت ستود و عمر را به شدت بر اعدا . رحيم آن باشد كه ورا شدت نباشد و بر عدو شديد نباشد الا كه بر وى رحيم باشد . پيدا گشت فضل عمر بر عثمان . باز مر هر يكى را از اين سه كه ياد كرديم مقامى پيدا كرد ، مر ابو بكر را هيچ مقامى پيدا نكرد مگر كه گفت : و الذين معه . پس هرچه از رسالت فرود آمد ابو بكر را اندر آن نصيب بايد تا فايدهء مع حاصل آيد . چنان كه گفت : ثانى اثنين إذ هما فى الغار . به ايمان ثانى بود و به ولايت ثانى بود و به گور ثانى بود و به قيامت و به بهشت همچنين . تا روزى پيغمبر صلى الله [ عليه ] و سلم به مسجد درآمد دست راست بر گردن ابو بكر صديق نهاده و دست چپ بر گردن عمر نهاده گفت : هكذا نحيا و هكذى نموت و هكذى ندفن و هكذى نبعث و هكذى نجوز الصراط و هكذى ندخل الجنة و هكذى نلقى الله تعالى . اين مثل كه ياد كرديم اندر تورات است ، باز اندر انجيل ياد كرد و مثلهم فى الانجيل كزرع ، يعنى محمد صلى الله عليه و سلم ، اخرج شطأه ، ابو بكر صديق ، فآزره ، عمر ، فاستغلظ ، عثمان ، و استوى على سوقه ، على بن ابى طالب رضى الله عنهم اجمعين . و نيز گفت : وَ الْعَصْرِ إِنَّ